ಒಬ್ಬ ಕ್ರೀಡಾಪಟು ಪದಕ ಗೆದ್ದು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಾಗ, ಕಾಣಿಸುವುದು ಆತನ ಅಥವಾ ಆಕೆಯ ಪರಿಶ್ರಮ. ಆದರೆ ಆ ಪದಕದ ಹಿಂದೆ ಕಾಣಿಸದ ಹಲವು ಕೈಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಎಬ್ಬಿಸುವವರು, ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವವರು, ಸೋತಾಗ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವವರು, ಗೆದ್ದಾಗ ಸಂತೋಷಪಡುವವರು—ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಪೋಷಕರು.
ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭೆ ಮುಖ್ಯ. ಪರಿಶ್ರಮವೂ ಮುಖ್ಯ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬೆಳೆಸಲು ಬೇಕಾಗುವ ಬೆಂಬಲವೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ಪೋಷಕರೇ ಮೊದಲ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಕರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಪೋಷಕರ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಬೆಂಬಲವು ಮಕ್ಕಳ ಕ್ರೀಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿ, ಪ್ರೇರಣೆ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದೆ.
‘ಗೆಲ್ಲಬೇಕು’ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ‘ಆಡಬೇಕು’ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ.
ಮಕ್ಕಳು ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಕಾಲಿಡುವಾಗ ಅವರ ಮೊದಲ ಉದ್ದೇಶ ಬಹುಶಃ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲುವುದಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಓಡಬೇಕು, ಆಡಬೇಕು, ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯಬೇಕು, ಹೊಸದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಗೆಲುವಿನ ಒತ್ತಡವೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು.
ಇಲ್ಲಿಯೇ ಪೋಷಕರ ಪಾತ್ರ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. “ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕು” ಎನ್ನುವ ಒತ್ತಡಕ್ಕಿಂತ “ನಿನ್ನಿಂದಾದಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಡು” ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಮಗುವಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ನೀಡಬಹುದು. ಪೋಷಕರ ಅತಿಯಾದ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಗೆಲುವಿನ ಮೇಲಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಕ್ರೀಡೆಯ ಆನಂದವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಸೂಚಿಸಿವೆ.
ಸೋಲಿನ ದಿನವೇ ನಿಜವಾದ ಬೆಂಬಲ
ಗೆದ್ದ ದಿನ ಮಗುವಿನ ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಸೋತ ದಿನವೂ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿರುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಬೆಂಬಲ.
ಒಂದು ಪಂದ್ಯ ಸೋತಿರಬಹುದು. ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಪದಕ ಕೈತಪ್ಪಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಸೋಲನ್ನು ಮಗುವಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪಾಗಿ ನೋಡಬಾರದು. “ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಲಿಯೋಣ” ಎನ್ನುವ ಮಾತು, “ಏಕೆ ಸೋತೆ?” ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಧೈರ್ಯ ನೀಡಬಹುದು.
ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಬೆಳೆಸುವುದರಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಣಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಪೋಷಕರು ನೀಡುವ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬೆಂಬಲವು ಕಠಿಣ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಬಹುದು.
ಮೈದಾನದ ಹೊರಗಿನ ಜೀವನವೂ ಮುಖ್ಯ
ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಿನ ಜೀವನ ಕೇವಲ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ಓದು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಕುಟುಂಬ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಆಸಕ್ತಿಗಳಿಗೂ ಜಾಗ ಇರಬೇಕು.
ಪೋಷಕರು ಮಗುವಿನ ಕ್ರೀಡಾ ಜೀವನವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಜೊತೆಗೆ, ಕ್ರೀಡೆಯ ಹೊರಗಿನ ಜೀವನಕ್ಕೂ ಸಮಾನ ಮಹತ್ವ ನೀಡಿದಾಗ ಸಮತೋಲನ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಮಗು ಕೂಡ ವೃತ್ತಿಪರ ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಖಚಿತವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ಪಡೆದ ಶಿಸ್ತು, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ತಂಡದ ಮನೋಭಾವ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಉಳಿಯಬಹುದು.
ಪೋಷಕರು ಕೋಚ್ ಅಲ್ಲ, ಮೊದಲ ಬೆಂಬಲಿಗರು
ಮಗುವಿನ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ಕೋಚ್ನ ಪಾತ್ರ ಬೇರೆ. ಪೋಷಕರ ಪಾತ್ರ ಬೇರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಪ್ಪನ್ನೂ ತಿದ್ದುವುದು, ಪಂದ್ಯ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಲಹೆ ನೀಡುವುದು ಅಥವಾ ಕೋಚ್ನ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಹಾಯಕವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಪೋಷಕರು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪ್ರಮುಖ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ಮಗುವಿನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವುದು, ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವುದು ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ವಾತಾವರಣ ಒದಗಿಸುವುದು. ಸಂಶೋಧನೆಗಳೂ ಪೋಷಕರ ಮಿತವಾದ ಮತ್ತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ.
ಒಂದು ಪದಕದ ಹಿಂದೆ ಹಲವು ತ್ಯಾಗಗಳು
ತರಬೇತಿ ಶುಲ್ಕ, ಕ್ರೀಡಾ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು, ಪ್ರಯಾಣ, ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳ ವೆಚ್ಚ—ಕ್ರೀಡೆಯ ಹಿಂದೆ ಪೋಷಕರ ಅನೇಕ ತ್ಯಾಗಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನೂ, ಸೌಕರ್ಯವನ್ನೂ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಮಗುವಿನ ಕನಸಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಈ ತ್ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲದಂತೆ ಹಾಕಬಾರದು. “ನಿನ್ನಗಾಗಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ, ನೀನು ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕು” ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು. ಬೆಂಬಲವು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಭಾರವಾಗದೆ, ಕನಸಿಗೆ ಬಲವಾಗಬೇಕು.
ಗೆಲುವಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆ
ಒಬ್ಬ ಕ್ರೀಡಾಪಟು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಪದಕ ಗೆದ್ದ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ಕ್ರೀಡೆಯ ಮೂಲಕ ಎಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಎಂಬುದೂ ಮುಖ್ಯ. ಸೋಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು, ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು, ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು, ಶಿಸ್ತನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕ್ರೀಡೆಯ ಕೊಡುಗೆಗಳು.
ಈ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರ ಪಾತ್ರ ಕೇವಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರದ್ದಲ್ಲ. ಅವರು ಮಗುವಿನ ಮೊದಲ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು, ಮೊದಲ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವವರು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅದರ ಕನಸನ್ನು ಮಗುವಿಗಿಂತಲೂ ಮೊದಲು ನಂಬಿದವರು.
ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾಪಟು ಒಬ್ಬನೇ ಆಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಪಯಣದ ಹಿಂದೆ ಕುಟುಂಬದ ಬೆಂಬಲವಿರುತ್ತದೆ. ಪದಕದ ಮೇಲೆ ಹೆಸರು ಒಬ್ಬರದ್ದಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಆ ಗೆಲುವಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರ ಪಾತ್ರವೂ ಅಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡದು.
